Biała niedźwiedzica Miśka Śnieżka chroni się przed burzą w chatce siedmiu kociaków i niechcący psuje im połowę domu. Baśń o przyjaźni, kłótni i o tym, że naprawianie własnych błędów zbliża bardziej niż przeprosiny.
Miśka Śnieżka była białą niedźwiedzicą, tak dużą, że w lesie nazywano ją Śnieżką, a tak łagodną, że nikt jej się nie bał. Któregoś jesiennego popołudnia zaskoczyła ją burza. Śnieżka szukała schronienia, aż w gęstwinie zobaczyła malutką chatkę z okrągłym oknem.
W środku nikogo nie było. Stało tam siedem miseczek, siedem krzesełek i siedem łóżeczek wielkości rękawiczki. Śnieżka próbowała usiąść na krzesełku, ale trzasnęło. Chciała się położyć, ale łóżeczko złożyło się jak koperta. W końcu skuliła się na podłodze i zasnęła, z łapą na dywaniku.
Obudziło ją oburzone miauczenie. Wokół stało siedem kociaków.
– Kto połamał moje krzesełko?! – zawołał najstarszy, Mruczysław.
– I wylizał mój miód! – dodał Pączek.
Kociaki naradzały się długo. Chrapcio chciał niedźwiedzicę wyprosić, Figielek uważał, że jest zabawna, a Mgiełka twierdziła, że w burzę nie wyrzuca się nikogo, nawet kogoś tak dużego. Pokłóciły się tak głośno, że prawie zapomniały o gościu.
Śnieżka wstała ostrożnie, żeby niczego więcej nie strącić.
– Popsułam. To naprawię.
Nazajutrz przyniosła z lasu prostą gałąź i z pomocą Figielka zrobiła nowe nogi do krzesełka. Zdjęła z najwyższej półki słoik, po który kociaki nigdy nie mogły sięgnąć, i podzieliła miód na siedem miseczek. Przyniosła drewno na całą zimę, jednym kursem. Kociaki patrzyły na nią coraz życzliwiej, a Chrapcio udawał, że wcale nie patrzy.
Tylko najmłodszy, brązowy Pączek, wciąż trzymał się z daleka. Śnieżka zauważyła, że każdego wieczoru zerka na okno i sprawdza, czy lampa się pali. Bał się ciemności, choć nie chciał się do tego przyznać.
Kiedy w środku nocy wiatr zgasił lampę, w chatce zrobiło się czarno. Pączek pisnął. Śnieżka nie zapaliła od razu światła. Najpierw usiadła obok niego, tak blisko, że czuł jej ciepłe futro, i położyła mu łapę na głowie.
– Jestem tu. Duża i biała. Widać mnie nawet po ciemku.
Pączek przyjrzał się i rzeczywiście ją widział. Śnieżka zapaliła lampę dopiero wtedy, gdy przestał się trząść.
Rano kociaki zbiły z desek ósme krzesło. Było krzywe i stanowczo za duże, ale Śnieżka siadała na nim bardzo ostrożnie.
Morał
Przyjaźń rośnie, kiedy ktoś zostaje, żeby naprawić to, co zepsuł.






Napisz kilka słów