Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Piesek, który szukał swojego chłopca

Szczeniak Kluska codziennie szuka swojego chłopca, który wyjechał z rodzicami do innego miasta, aż dziadek wpada na pomysł, jak razem przenieść tęsknotę na papier. Dobra na rozmowę o rozstaniach i o tym, co można zrobić, gdy brakuje nam kogoś bliskiego.


Kluska była szczeniakiem w kolorze miodu i miała jednego chłopca. Chłopiec nazywał się Kuba, rzucał patyki najdalej na świecie i spał z ręką zwieszoną z łóżka, żeby Kluska mogła ją lizać o świcie. Mieszkali u dziadka Edwarda, w domu z okrągłym oknem nad schodami.

Pod koniec lata pod dom podjechał samochód pełen kartonów. Rodzice Kuby dostali pracę w dalekim mieście i Kuba pojechał razem z nimi. Kluska została z dziadkiem, bo w nowym mieszkaniu nie było jeszcze miejsca nawet na łóżka.

Następnego ranka szczeniak przeszukał cały dom. Zajrzał pod łóżko Kuby, do szafy i do wanny. Potem usiadł pod okrągłym oknem i czekał. Czekał, kiedy dziadek gotował owsiankę, i czekał, kiedy dziadek czytał gazetę. Wieczorem przyniósł w pysku starą skarpetkę Kuby i położył ją na dziadkowym kapciu.

– Wiem – powiedział dziadek. – Ja też go szukam.

Przez kolejne dni Kluska znosiła mu wszystko, co pachniało chłopcem: rękawiczkę, piłkę z dziurą, czapkę z pomponem. Przy kapciu rosła góra. Dziadek patrzył na nią długo, aż w końcu wyjął z szuflady kartkę i długopis.

– Napiszemy do niego. Ty też musisz się podpisać.

Kluska podpisała się łapą umoczoną w kakao. Wyszło trochę rozmazane, ale bardzo wyraźne. Dziadek dopisał, że w ogrodzie spadły pierwsze jabłka i że ktoś bardzo się niecierpliwi pod oknem.

Po tygodniu listonosz przyniósł paczkę. Był w niej rysunek psa w kolorze miodu, list pisany dużymi literami i stara bluza Kuby, mocno wymięta. Kluska zanurzyła w niej nos i przestała się ruszać. Potem zaciągnęła bluzę pod okrągłe okno i ułożyła się na niej jak na posłaniu.

Listy chodziły tam i z powrotem przez całą jesień. Dziadek pisał o jabłkach i o pierwszym przymrozku, Kuba o nowej szkole i o koledze, który ma żółwia, a Kluska podpisywała wszystko łapą.

W grudniu na podjeździe znów stanął samochód. Kluska usłyszała trzaśnięcie drzwi, zanim dziadek zdążył odłożyć gazetę. Zbiegła po schodach tak szybko, że na ostatnim stopniu straciła równowagę i do drzwi dojechała ślizgiem.

Kuba był wyższy i miał nową czapkę. Pachniał jednak dokładnie tak samo.

Dziadek stał w progu i uśmiechał się do nich obojga. W kieszeni miał już kartkę i długopis, bo wiedział, że po świętach przyda się następny list.


Morał

Za kimś bliskim można tęsknić razem i razem coś z tą tęsknotą zrobić.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.