Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Rita i tajemniczy ogród

Z okna pokoju Rity było widać fontannę, róże i wielki dąb. Dalej ogród zakręcał za mur, ale dziewczynka nigdy tam nie chodziła. Zwykle wracała do domu, zanim kończyła się żwirowa alejka. W domu czekały książki i zabawki, starannie ustawione przez opiekunki. Wujek przysyłał listy z podróży. Rita chowała je w szufladzie i sprawdzała na mapie, jak daleko znowu wyjechał.

Pewnego popołudnia poszła za motylem. Przeleciał nad fontanną, przysiadł na róży i zniknął za dębem. Rita odkryła tam wąską ścieżkę prowadzącą do bramki w murze. Klamka nie ustępowała. Kiedy dziewczynka przykucnęła, żeby obejrzeć zamek, zobaczyła między korzeniami maleńki złoty kluczyk.

Przekręcił się lekko. Za bramką ciągnęła się trawa usiana błękitnymi stokrotkami. Nad fioletowymi słonecznikami krążyły motyle, a gałęzie niskiego drzewa uginały się pod złotymi owocami. Rita weszła i odruchowo obejrzała się za siebie. Domu już stamtąd nie było widać, tylko uchylone drzwiczki w bluszczu.

Przy ścieżce siedział zając z listkiem przyklejonym do ucha.

– Potrzymasz mi to? – zapytał, podając jej cienką gałązkę.

Rita przyjęła ją, zanim zdążyła się zdziwić, że zając mówi. Budował przeprawę przez strużkę wody. Po jednej stronie leżała garść żołędzi, po drugiej czekały małe wiewiórki. Gałązka wciąż zsuwała się z mokrego kamienia.

Dziewczynka przytrzymała jeden koniec, a zając podłożył pod drugi płaski kawałek kory. Potem oboje sprawdzili, czy przeprawa się nie chwieje. Wiewiórki przeniosły po niej zapasy, potrącając się puszystymi ogonami. Ostatni żołądź Rita znalazła we własnym bucie. Zając odebrał go z tak poważną miną, że dziewczynka zaczęła się śmiać.

Tego dnia poznała też sarnę Sasankę, wilczycę Lirę i niedźwiedzia Gucia. Gucio miał na nosie kroplę miodu. Nie mógł jej zobaczyć, więc bez końca szukał jej na łapach. Sasanka otarła mu pysk liściem, a Rita podała następny. Pod wieczór Lira odprowadziła ją do bramki. Kluczyk był ciepły od trzymania w dłoni.

Rita wracała do ogrodu, kiedy tylko mogła. Czasem zbierała z Guciem jabłka. Niedźwiedź potrząsał gałęzią, a ona łapała owoce w podwiniętą spódnicę. Innym razem siedziała przy Lirze i słuchała, jak za krzakami przemyka mysz. Wilczyca poruszała uchem na długo przed tym, zanim dziewczynka cokolwiek usłyszała.

Po deszczu razem z zającem naprawiali przeprawę. Rita pamiętała już, który kamień się chwieje. Przynosiła z domu kawałek sznurka, a potem odnosiła go na miejsce, zwinięty w nierówne kółko. Wujkowi napisała w liście, że nauczyła się wiązać węzeł. Tym razem nie zaczęła od pytania, kiedy wróci.

Jednego dnia zastała Sasankę przy pustym krzaku malin. Dziewczynka chciała od razu pobiec dalej, ale sarna została w miejscu. Pod liściem tkwił ostatni dojrzały owoc. Rita znalazła go dopiero wtedy, gdy przestała rozglądać się za następną ścieżką. Położyła malinę na płaskim kamieniu i usiadła obok Sasanki. W trawie przesuwał się cień gałęzi. Nie musiały niczego szukać ani naprawiać. Kiedy Rita wstała, sarna odprowadziła ją kawałek, zostawiając w wilgotnej ziemi dwa rzędy drobnych śladów. Dziewczynka próbowała stawiać stopy pomiędzy nimi.

Kiedy poszła do szkoły, podczas przerw stała najczęściej przy oknie. Dzieci znały wspólne zabawy, których ona jeszcze nie rozumiała. Pewnego dnia zobaczyła, że dziewczynka przy sąsiednim stoliku próbuje zbudować most z klocków. Podpory rozjeżdżały się, zanim zdążyła położyć na nich długi element.

Rita przysunęła krzesło.

– Mogę przytrzymać – zaproponowała.

Tak zaczęła bawić się z Manią. Później dołączyły Zuzia i Ela. Most obrósł domkami, a między stolikami powstała droga. Rita przynosiła pomysły na następne budowle, lecz zostawiała też miejsce na te, które wymyślały koleżanki. Zdarzało się, że dzwonek kończył przerwę, zanim zdążyły ustalić, dokąd będzie prowadzić nowa ulica.

Do ogrodu chodziła teraz rzadziej. Pewnego dnia zastała zwierzęta blisko wejścia. Gucio drzemał pod drzewem, Sasanka skubała trawę, a zając poprawiał korę na swojej przeprawie. Rita usiadła obok i przez chwilę trzymała gałązkę, choć tym razem prawie nie była potrzebna.

Pożegnała się z każdym, wsuwając dłoń w ciepłe futro Liry. Za bramką obejrzała się jeszcze raz. W murze rósł już sam bluszcz. Dziewczynka dotknęła kamieni i sprawdziła kieszeń. Kluczyka nie było.

Mijały lata. Wujek wrócił z podróży, potem Rita wyprowadziła się z wielkiego domu. Miała własną rodzinę i ogródek, w którym zawsze zostawiała pod płotem trochę niegrabionych liści. Kiedy odwiedzali ją przyjaciele, pokazywała im jabłonie. Jeszcze po wielu latach zdarzało jej się nadstawić ucha, zanim z zarośli wysunęła się mysz.

Pewnej wiosny znalazła przy drzewie złoty kluczyk. Otarła go z ziemi. W starym żywopłocie zobaczyła zarys małych drzwiczek. Podeszła bliżej, ujęła znajomą klamkę i przekręciła klucz. Z drugiej strony dobiegło szuranie łap oraz ciche stuknięcie żołędzia o kamień.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.