Przed Wielkanocą królik Bolek przez trzy popołudnia maluje pisankę dla babci, a w drodze przez wzgórze młodszy kuzyn wpada na niego i pisanka pęka. Bolek krzyczy, zanim zdąży pomyśleć, i musi sobie poradzić z tym, co zostało po złości.
Na gospodarstwie pod Wierzbowym Wzgórzem tydzień przed Wielkanocą wszyscy malowali pisanki. Pani Zosia gotowała jajka w łupinach cebuli i w buraczanej wodzie, koza Klara pilnowała, żeby nikt nie wąchał farby, a królik Bolek miał w tym roku zadanie specjalne. Miał zrobić pisankę dla babci Róży, która mieszkała po drugiej stronie wzgórza i nie mogła już sama malować, bo drżały jej łapy.
Bolek pracował nad nią trzy popołudnia. Najpierw narysował woskiem marchewki, potem zanurzył jajko w cebulowej wodzie, a na koniec wydrapał igłą cienkie listki. Wyszła brązowozłota, w białe wzory, i była najładniejszą rzeczą, jaką Bolek kiedykolwiek zrobił. Owinął ją w chusteczkę i schował do kieszeni kamizelki.
W drodze przez wzgórze dogonił go młodszy kuzyn, Kropek. Kropek zawsze skakał, a tego dnia skakał szczególnie, bo pierwszy raz pozwolono mu iść z Bolkiem do babci. Przy płocie potknął się o kamień, poleciał prosto na Bolka i obaj wylądowali w trawie. Z kieszeni kamizelki dobiegło ciche chrupnięcie.
Bolek odwinął chusteczkę. Przez pisankę biegła rysa, od jednej marchewki do drugiej, a z boku odprysnął kawałek skorupki.
Zrobiło mu się gorąco w uszach. Krzyknął na Kropka, że wszystko zepsuł, że zawsze wszystko psuje i że następnym razem zostanie w domu. Krzyknął tak głośno, że z krzaka tarniny poderwały się dwa wróble. Kropek usiadł w trawie i nic nie powiedział, tylko uszy opadły mu płasko na plecy.
Bolek chciał krzyczeć dalej, ale nagle nie wiedział już, co. Złość wciąż w nim siedziała, wielka i gorąca, tylko nie miała już dokąd pójść. Odszedł kilka kroków, usiadł na kamieniu i liczył owce na pastwisku, bo tak robiła pani Zosia, kiedy złościła się na zepsutą pompę. Owiec było jedenaście. Policzył je drugi raz, wolniej.
Kiedy wrócił, Kropek wciąż siedział w trawie. Trzymał w łapach kawałek skorupki, który odprysnął, i próbował dopasować ją z powrotem, bardzo ostrożnie, z językiem w kąciku pyszczka.
– Przepraszam, że krzyczałem – powiedział Bolek. – Bardzo się starałem nad tą pisanką.
Kropek też przeprosił. Przyznał, że widział, jak Bolek ją malował przez trzy dni, i właśnie dlatego tak się cieszył, że idzie ją oddać.
Do babci Róży przyszli z pękniętą pisanką i wyjaśnili, że to wina kamienia. Babcia założyła okulary, obejrzała rysę z bliska i orzekła, że teraz pisanka ma błyskawicę, a takiej nie ma nikt na całym wzgórzu. Postawiła ją na kredensie, rysą do przodu, żeby było ją dobrze widać. Obaj dostali po kawałku mazurka, a w drodze powrotnej szli obok siebie i żaden nie skakał, przynajmniej do połowy wzgórza.
Morał
Złość mija szybciej, kiedy damy jej chwilę, zanim powiemy coś więcej.






Napisz kilka słów