Był sobie chłopiec o imieniu Kacper.
Kacper był bardzo ciekawy świata.
I właśnie w tym tkwił jego problem.
Interesowało go…
wszystko.
Absolutnie wszystko.
Gdy pani w szkole tłumaczyła matematykę, Kacper nagle zauważał wróbla za oknem.
Wróbel przypominał mu gołębia.
Gołąb przypominał mu park.
Park przypominał mu lody.
A lody przypominały mu, że wczoraj zjadł truskawkowe.
I zanim się zorientował…
pani skończyła już tłumaczyć zadanie.
W domu było podobnie.
Mama mówiła:
— Kacperku, posprzątaj biurko.
— Dobrze!
Chłopiec szedł do pokoju.
Po drodze zauważał samochodzik.
Potem książkę.
Potem kredki.
Potem zaczynał rysować rakietę.
I po pół godzinie biurko nadal było nieposprzątane.
— Kacperku! — wołała mama.
— Już sprzątam!
I naprawdę miał taki zamiar.
Tylko po drodze jego myśli zawsze gdzieś uciekały.
Pewnego dnia było mu przez to bardzo smutno.
W szkole zapomniał oddać pracę domową.
Na treningu nie usłyszał polecenia trenera.
A w domu znów nie skończył zadania.
Wieczorem usiadł na ławce w ogrodzie.
Obok przysiadł dziadek.
— Coś cię martwi?
— Chyba jestem jakiś dziwny.
— Dlaczego?
— Bo wszyscy potrafią się skupić.
A ja nie.
Dziadek chwilę pomyślał.
Potem wskazał na ogród.
— Widzisz tego motyla?
Kacper spojrzał.
Kolorowy motyl przelatywał z kwiatka na kwiatek.
— Tak.
— Twoja uwaga jest trochę jak ten motyl.
— Czyli?
— Ciągle lata.
Wszystko ją ciekawi.
Wszystko chce zobaczyć.
— Ale to przecież źle.
— Niekoniecznie.
— Nie?
— Dzięki temu zauważasz rzeczy, których inni często nie widzą.
Kacper zamyślił się.
To była prawda.
Często pierwszy dostrzegał zwierzęta.
Znajdował zgubione przedmioty.
Wymyślał ciekawe pomysły.
— Problem nie jest w motylu — powiedział dziadek.
— Problem jest taki, że trzeba go czasem nauczyć siadać na jednym kwiatku.
— Ale jak?
— Powoli.
Po kawałku.
Następnego dnia dziadek pokazał mu prostą sztuczkę.
— Kiedy zaczynasz zadanie, wybierz tylko jedną rzecz.
Tylko jedną.
I powiedz sobie:
"Najpierw to."
Wieczorem Kacper miał posprzątać biurko.
Zobaczył samochodzik.
Potem kredki.
Potem książkę.
Jego motyl już chciał odlecieć.
Ale wtedy Kacper powiedział:
— Najpierw biurko.
I wrócił do sprzątania.
Nie było łatwo.
Kilka razy się rozproszył.
Kilka razy zapomniał.
Ale próbował dalej.
Po tygodniu zauważył, że coraz częściej kończy rozpoczęte rzeczy.
Po miesiącu było jeszcze lepiej.
Pewnego dnia trener powiedział:
— Kacper, świetnie dziś słuchałeś.
A nauczycielka pochwaliła go za starannie wykonane zadanie.
Wieczorem chłopiec pobiegł do dziadka.
— Działa!
— Co działa?
— Mój motyl.
— Nadal lata?
— Jasne.
— I dobrze.
Dziadek się uśmiechnął.
— Nie chodzi o to, żeby złapać motyla.
Chodzi o to, żeby nauczyć go czasem przysiąść.
Kacper spojrzał na ogród.
Kolorowy motyl właśnie usiadł na kwiatku.
Na chwilę.
Potem znów odleciał.
I to było w porządku.
Bo Kacper zrozumiał coś bardzo ważnego.
Nie musi być taki jak wszyscy.
Wystarczy, że nauczy się korzystać ze swoich skrzydeł.
Bo czasem nasze największe trudności są też miejscem, w którym ukrywają się nasze największe talenty.






Napisz kilka słów