Leon chce pomóc w naprawie starej kładki nad rzeką Wierzbową. Rozwiązanie dostrzega dzięki swojemu niezwykłemu wiadru, uważności i współpracy z sąsiadami.
Nad rzeką Wierzbową mieszkał młody bóbr Leon, który zbierał odbicia. Nosił blaszane wiadro z niewielkim wgnieceniem przy uchu, nabierał do niego wody i sprawdzał, co udało się schwytać. Czasem pływała tam chmura, czasem czubek wierzby, a raz zmieściła się nawet długa noga czapli. Sama czapla oczywiście została w rzece, co było wygodne dla wszystkich.
– Mam dziś w wiadrze żółty liść – oznajmił Leon wydrze Mariannie. Ta zajrzała do środka i poruszyła wąsami, bo liść zniknął, gdy tylko wiadro stanęło w cieniu. Leon nie przejął się ani trochę; wiedział, że odbicia mają własne zwyczaje.
Przy starej kładce prowadzącej na polanę pani Borsukowej zebrało się tymczasem sporo sąsiadów. Jedna deska uniosła się po deszczu i stukała pod łapkami. Stary bóbr Teodor uznał, że trzeba ją poprawić, zanim pani Jeżowa zahaczy o nią koszykiem. Leon natychmiast wysunął się naprzód, lecz kiedy zobaczył kaczki wpatrzone w niego z niezwykłą uwagą, jego zapał trochę przygasł.
– Pomogę, tylko pokaż mi, od czego zacząć – powiedział. Teodor podał mu mocny sznurek z sitowia i dwa równe patyki, po czym przykucnął przy kładce. Drewno, jak wyjaśnił, najpierw trzeba obejrzeć, a dopiero potem przekonywać do współpracy.
Leon nacisnął deskę ogonem, ale ta wróciła na miejsce i stuknęła go w łapę. Spróbował podeprzeć ją patykiem. Patyk przechylił się z godnością, po czym chlupnął do rzeki. Leon wyłowił go bez słowa i usiadł na brzegu przy swoim wiadrze. W drżącej wodzie zobaczył odbicie kładki od strony, której wcześniej nie dostrzegał.
– Teodorze, pod deską brakuje podparcia! Kamień zsunął się w muł – zauważył Leon. Stary bóbr zajrzał do wiadra, potem pod kładkę, i pokiwał głową z miną fachowca, któremu właśnie oszczędzono długiego brodzenia.
Marianna wyłowiła płaski kamień, a kaczki przesunęły go dziobami bliżej brzegu. Leon wsunął podparcie pod deskę i wyrównał muł szeroką łapą. Teodor przytrzymał drewno, gdy młody bóbr wiązał sznurek. Pani Jeżowa pilnowała koszyka oraz porządku, przy czym z koszykiem radziła sobie znacznie lepiej.
– Trzyma mocno – stwierdził Teodor po przejściu przez kładkę. Sąsiedzi ruszyli na polanę, gdzie pani Borsukowa wręczyła Leonowi drewnianą łyżkę do mieszania herbaty. Leon postawił ją później obok wiadra. Na powierzchni wody odbijała się równa kładka, a żadna deska już nie stukała.
Morał
Uważne spojrzenie i wspólna praca pomagają znaleźć dobre rozwiązanie.






Napisz kilka słów