Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Kret Franek i koncert pod liściem łopianu

Kret Franek, obdarzony znakomitym słuchem, pomaga przyjaciołom uporządkować dźwięki podczas koncertu w ogrodzie botanicznym. Historia pokazuje, że uważność i cichy talent mogą odegrać ważną rolę we wspólnym działaniu.


W ogrodzie botanicznym, tuż za szklarnią z cytrynowymi drzewkami, mieszkał kret Franek. Znał ten zakątek przede wszystkim ze słuchu. Rozpoznawał kapanie nieszczelnej konewki, szelest fartucha ogrodnika i ślimaka sunącego po kamiennej obręczy rabaty. O swoim talencie milczał, bo obawiał się, że inni uznają słuchanie sałaty za zajęcie dość osobliwe.

– Urządzamy koncert pod liściem łopianu. Zagrasz z nami? – zapytała wiewiórka Mela, zaglądając do wejścia tunelu. Franek odsunął grudkę ziemi i odpowiedział, że nie umie grać. Potrafi tylko usłyszeć to, co większości stworzeń gdzieś umyka.

Przygotowania ruszyły bez niego. Jeż Zbyś stukał patyczkiem w pustą doniczkę, Mela potrząsała dwoma suchymi orzechami, a żaba Róża dodawała niskie „kum”. Z osobna każdy dźwięk był całkiem zgrabny. Razem pędziły jednak każdy w swoją stronę, a liść łopianu drżał nad muzykami, choć nie poruszał go żaden podmuch.

– To orzechy się spieszą! – oznajmił Zbyś, ściskając patyczek pod łapką. Mela zaraz nastroszyła ogon, lecz Róża nie stanęła po niczyjej stronie. Przechyliła tylko głowę i spojrzała w stronę niewielkiego kopczyka przy korzeniu lipy.

– Franku, może ty słyszysz, gdzie zgubiliśmy melodię? – zapytała. Kret wysunął nos z tunelu, potem jedną łapkę. Wolałby przemówić do marchewki, bo marchewka przynajmniej nie patrzy wyczekująco, ale dźwięki znów zderzyły się pod liściem i Franek nie mógł już udawać, że tego nie zauważa.

Wyjaśnił, że po dwóch stuknięciach doniczki powinny odezwać się orzechy. Dopiero później będzie miejsce dla głosu Róży. Zbyś spróbował wolniej: puk-puk. Mela odpowiedziała szur-szur, a żabie „kum” zamknęło melodię tak równo, że siedząca na łopianie biedronka przestała czyścić czułki.

– Zostań naszym mistrzem przerw – poprosiła Mela. Franek parsknął, bo brzmiało to bardzo dostojnie jak na kreta z ziemią za uchem. Zgodził się jednak usiąść z boku i unosić łapkę, kiedy miał nadejść kolejny dźwięk.

Podczas koncertu dzieci przykucnęły wokół wielkiego liścia. Doniczka stukała, orzechy szeleściły, a Róża trafiała dokładnie w pozostawione dla niej miejsce. Franek nie wyszedł na środek, lecz wszyscy spoglądali na jego małą łapkę. Po ostatnim „kum” rozległy się ostrożne brawa, a spod łopianu wytoczył się jeden orzech i zatrzymał tuż przy jego kopczyku.


Morał

Uważne słuchanie pomaga znaleźć miejsce dla każdego głosu.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.