Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

W kuźni zostało jedno kółko

Koń Kasztan przegrywa z Rutą w rzucaniu drewnianymi kółkami podczas postoju w kuźni. Opowieść pomaga porozmawiać o rozczarowaniu po przegranej i o tym, jak wrócić do zabawy bez zmieniania jej wyniku.


Koń Kasztan pchnął nosem drewniane kółko. Kółko zsunęło się z brzegu ławy, potoczyło po deskach i minęło kołek wbity w okrągłą podstawkę. Zatrzymało się dopiero pod stołkiem kowala. Kasztan położył uszy. Obok niego siwa klacz Ruta miała już dwa celne rzuty.

Bawili się w chłodnej części kuźni, przy otwartych drzwiach. Dalej, za przegrodą, kowal Wawrzyniec wykuwał zawias do ogrodowej bramy. Konie przyprowadziły rano wózek z węglem, a teraz czekały na naprawę jego koła. Żeby czas nie wlókł się jak ciężki worek, kowal wyjął spod ławy pięć gładkich kółek, które zrobił kiedyś dla wnuczki.

Kasztan zaraz chciał wiedzieć, z jakiego są drewna, dlaczego nie mają drzazg i czy większe łatwiej trafi na kołek. Ruta obejrzała jedno, spróbowała je podrzucić pyskiem i zaproponowała zawody. Każde miało po pięć prób. Zwycięzca miał wybrać drogę powrotną do stajni: przy młynie albo wzdłuż łąki.

Kasztan bardzo chciał jechać przy młynie. Lubił patrzeć, jak woda obraca wielkie koło, i zawsze miał nadzieję, że zobaczy młynarza otwierającego drewnianą zastawkę. Przez pierwsze rzuty wyobrażał sobie już chłodny cień pod wierzbami. Tymczasem Ruta trafiła po raz trzeci. On ani razu.

Przy ostatniej próbie kółko zahaczyło o czubek kołka, zakołysało się i spadło na bok. Kasztan odsunął je kopytem.

— Ta podstawka stoi krzywo — powiedział.

Ruta popatrzyła na drewniany krążek. Potem na niego.

— Stała tak samo dla nas obojga.

Kasztan odwrócił głowę ku drzwiom. Za progiem leżał jasny prostokąt słońca. Nie chciał patrzeć, jak Ruta zbiera kółka. Gdy zaproponowała następną rundę, udał, że zajmuje go jaskółka pod okapem. Jaskółka odleciała, a on nadal patrzył w to samo miejsce.

Kowal odłożył młotek i przyszedł obejrzeć koło wózka. Zauważył kółko przy kopycie Kasztana, ale go nie podniósł.

— Kończymy zabawę? — zapytał.

Kasztan poruszył grzywą. Chciał powiedzieć, że zabawa jest głupia. Przecież jednak rano sam prosił, żeby kowal pokazał mu wszystkie kółka. Popatrzył na Rutę. Stała przy ławie z opuszczoną głową, choć to ona wygrała.

— Chciałem choć raz trafić — mruknął.

Ruta przysunęła jedno kółko do brzegu. Powoli uniosła je dolną wargą i pokazała, jak lekko podrzuca głowę. Kasztan dotąd rzucał mocno, jakby chciał przerzucić cały płot. Spróbował po jej wskazówce. Kółko upadło tuż obok podstawki. Następne stuknęło o kołek, a trzecie zawisło na nim i zostało.

Kasztan aż podniósł przednią nogę. Zaraz jednak spojrzał na trzy kółka Ruty, odłożone po wygranej rundzie.

— To nie zmienia wyniku — powiedział cicho.

— Wiem. Ale teraz umiesz trafić.

Przez chwilę oboje patrzyli na kółko. Kowal obrócił naprawione koło wózka i sprawdził, czy toczy się równo. Kasztan zebrał pozostałe krążki, jeden po drugim, choć ten spod stołka trzeba było długo wyciągać nosem. Rutę poprosił jeszcze o pokazanie tego małego ruchu głową. Potem spróbował ponownie i tym razem chybił. Kółko potoczyło się do drzwi. Poszedł po nie bez słowa.

Kiedy wózek był gotowy, Ruta wybrała drogę wzdłuż łąki. Kasztan zerknął w stronę młyna, lecz sam ustawił się przy dyszlu skierowanym na łąkową ścieżkę. Zanim ruszyli, wrócił jeszcze do ławy. Położył ostatnie kółko na pozostałych i poprosił kowala, żeby ich nie chował głęboko. Chciał zagrać z Rutą także jutro.


Morał

Przegrana nie odbiera radości z tego, czego udało się nauczyć.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.