Iga i Olek rozgrywają w ogrodzie zawody, a zaczarowany kwiat ogłasza zwycięstwo młodszego brata. Bajka dotyka trudności z przegrywaniem i pokazuje, jak rodzeństwo może wrócić do wspólnej zabawy.
W domu na skraju lasu mieszkali Iga i jej młodszy brat Olek. Oboje lubili wyprawy w krzaki, skoki przez kałuże i zawody w rzucaniu szyszkami do koszyka. Iga najbardziej lubiła tę część zawodów, w której wygrywała.
Tego popołudnia Olek trafił pięć razy, a ona tylko dwa. Ostatnia szyszka podskoczyła na brzegu koszyka i wpadła prosto do miski z wodą. Pies Klusek obejrzał ją z taką miną, jakby ktoś wrzucił mu do herbaty kapelusz.
— Nie gram. Koszyk stoi krzywo — powiedziała Iga.
Kopnęła trawę i usiadła na schodku. Olek zebrał szyszki, lecz nie zaczął następnej rundy. Bez siostry nawet celowanie z zamkniętym okiem było jakieś nieciekawe.
Wtedy pod jabłonią zadzwonił błękitny kwiat. Miał kielich podobny do małego dzwonka. Babcia nazywała go kwiatem zwycięzcy: dzwonił, kiedy ktoś wygrywał w pobliżu.
— Widzisz? Nawet on wie, że wygrałem — szepnął Olek.
Iga schowała brodę w kołnierzyk. Już miała wrócić do domu, ale zobaczyła, że brat wciąż trzyma dla niej trzy najładniejsze szyszki.
— Zagrałabym jeszcze. Tylko nie wołaj „hurra” przy każdym moim pudle.
— Wołałem przy swoich trafieniach. Mogę ciszej.
Ustawili koszyk na płaskiej desce. Klusek pomagał, przynosząc szyszki, patyk oraz jeden zupełnie niepotrzebny kapeć.
Olek znów wygrał, tym razem jednym punktem. Kwiat zadzwonił delikatnie. Iga zacisnęła usta, ale została przy bracie.
— Jutro rewanż — powiedziała i podała mu koszyk.
Potem razem zanieśli szyszki pod dach, żeby nie zmokły. Na schodku podzielili się jabłkiem, a Klusek zasnął z nosem w kapciu.
Morał
Przegrana może zepsuć humor, ale nie musi kończyć wspólnej zabawy.






Napisz kilka słów