Po burzy do zatoki napływają śmieci, a syrenka Ola i pan Kajetan, latarnik i wynalazca, próbują odkryć, skąd się biorą. Ona zna morze, on umie budować, ale dopiero razem wymyślają coś, co działa. Dobra na rozmowę o współpracy i o tym, że każdy jest w czymś mocny.
Syrenka Ola znała zatokę lepiej niż własną kieszeń, chociaż kieszeni nie miała. Wiedziała, gdzie mieszkają kraby, którędy płyną zimne prądy i pod którym kamieniem śpi stary węgorz. Po wielkiej jesiennej burzy zatoka zrobiła się mętna, a na falach zaczęły kołysać się butelki, folie i jedna gumowa kaczka.
Na cyplu stała latarnia, a w latarni mieszkał pan Kajetan, latarnik i wynalazca. Miał lunetę, pełną skrzynkę śrubek i małego robota z puszki, który umiał podawać klucze. Pan Kajetan też zauważył śmieci. Zbudował łódkę z siatką i zaczął je wyławiać.
Ola wynurzyła się obok łódki tak nagle, że latarnik upuścił klucz do wody. Syrenka zanurkowała i oddała mu go, zanim zdążył się zmartwić.
– Pod wodą jest ich jeszcze więcej. Utykają między skałami.
Pan Kajetan chciał od razu zanurzyć siatkę głębiej, ale Ola go zatrzymała. Na dnie rosły delikatne trawy, a w skałach mieszkały małe ryby. Ciężka siatka zniszczyłaby im dom. Tym razem to ona prowadziła. Pokazywała latarnikowi miejsca, w które można sięgnąć bezpiecznie, i sama wyjmowała śmieci spomiędzy kamieni.
Po trzech dniach zatoka była czystsza, ale rano znów pływały w niej nowe butelki. Pan Kajetan wspiął się na latarnię i spojrzał przez lunetę. Śmieci przypływały rzeką. W górze rzeki burza przewróciła kosze na przystani i wiatr wciąż dorzucał odpadki do wody.
Latarnik zbudował w poprzek ujścia rzeki pływającą zaporę z beczek i siatki. Zatrzymywała śmieci, ale zatrzymywała też ryby, które płynęły do morza. Ola od razu to zauważyła. Zaproponowała, żeby siatka sięgała tylko trochę pod powierzchnię, bo plastik pływa na górze, a ryby wolą płynąć głębiej. Pan Kajetan przerobił zaporę według jej pomysłu.
Druga próba się udała. Butelki zatrzymywały się przy beczkach, a ryby przepływały spokojnie pod spodem. Robot z puszki dostał zadanie codziennego zbierania śmieci z zapory. Wykonywał je z wielkim zapałem i strasznie przy tym skrzypiał.
Wieczorem Ola wyciągnęła rękę, żeby przybić latarnikowi piątkę. Pan Kajetan miał na dłoni grubą roboczą rękawicę, więc przybili ją bardzo ostrożnie, a i tak oboje się roześmiali. Gumową kaczkę Ola zatrzymała dla siebie. Uznała, że zasłużyła na nią najbardziej.
Morał
Najlepsze pomysły powstają, gdy połączymy to, co każdy z nas umie najlepiej.






Napisz kilka słów