Był to zwyczajny szkolny dzień, a jednak Fikuś i Migotka od samego rana cieszyli się na lekcje bardziej niż kiedykolwiek.
Do ich szkoły miał bowiem przyjechać prawdziwy czarodziej ze Szeptogóry!
I nie przyjeżdżał tylko po to, żeby pokazać kilka sztuczek.
Miał nauczyć dzieci czarować.
Migotka była tak podekscytowana, że przy śniadaniu prawie nie mogła usiedzieć na krześle.
Fikuś natomiast złapał chochlę i zaczął wymachiwać nią jak czarodziejską różdżką.
– Czary-mary, niech z Migotki będzie koza!
Siostra natychmiast złapała się za głowę.
Fikuś zrobił wielkie oczy.
– Ojej! Już rosną ci rogi!
Migotka pobiegła do lustra.
Oczywiście żadnych rogów nie było.
Fikuś zwijał się ze śmiechu.
Migotka obiecała sobie, że kiedy nauczy się prawdziwych czarów, pierwsze zaklęcie wypróbuje właśnie na bracie.
W szkole wszystkie małe duszki grzecznie siedziały w ławkach.
Czekały.
I czekały.
I jeszcze trochę czekały.
Czarodzieja nie było.
– Może zapomniał nastawić budzik? – zachichotał Fikuś.
Nagle przed tablicą pojawił się kłąb białego dymu.
PUF!
Z dymu wyszedł starszy czarodziej z długą brodą, wielkim kapeluszem i płaszczem usianym srebrnymi gwiazdami.
Był to słynny czarodziej Dzwonik.
– Przepraszam za spóźnienie – powiedział. – Zapomniałem nastawić budzik.
Cała klasa wybuchnęła śmiechem.
Fikuś śmiał się najgłośniej.
Czarodziej Dzwonik wyjaśnił dzieciom, że każde młode straszydło powinno znać kilka podstawowych zaklęć.
Tego dnia miały nauczyć się trzech.
Pierwszym było wyczarowywanie mgły.
Dzwonik zacisnął dłoń, wykonał nią wielkie koło, dmuchnął w pięść i wypowiedział zaklęcie.
– Mgła gęsta, mgła biała!
Kiedy otworzył dłoń, wypłynęła z niej delikatna biała mgiełka.
Po chwili cała tablica zniknęła za białą chmurą.
Dzieci były zachwycone.
Natychmiast zaczęły próbować.
Migotce udało się wyczarować mały obłoczek.
Malince trzy obłoczki.
Fikusiowi nie udało się nic.
Za to Leon Brzeziński był pewien, że zapamiętał zaklęcie.
Machnął ręką i zawołał:
– Mgła wstrętna, mgła paskudna!
Z jego dłoni wydostała się zielonkawa chmurka.
Po chwili wszyscy złapali się za nosy.
– Fuj!
– Co to?!
– Otwórzcie okna! – zawołał czarodziej Dzwonik. – Leon wyczarował Smrodnamgiełkę!
Przez kilka minut cała klasa stała przy otwartych oknach.
Leon wyglądał na bardzo dumnego.
W końcu nie każdemu za pierwszym razem udaje się wyczarować coś tak okropnego.
Drugim zaklęciem było znikanie.
Dzwonik zakręcił rękami i powiedział:
– Znikaj, znikaj, znik!
PUF!
Zniknął.
Dzieci aż podskoczyły.
Po chwili czarodziej pojawił się znowu po drugiej stronie klasy.
Fikuś był zachwycony.
To było zaklęcie dla niego!
Zaczął wymachiwać swoją chochlą tak mocno, że…
TRACH!
Chochla uderzyła o ławkę i złamała się na pół.
Fikuś spojrzał na nią z przerażeniem.
Jego wspaniała różdżka!
Czarodziej uspokoił go jednak, że do prawdziwych czarów nie potrzeba ani różdżki, ani chochli. Najważniejsze są skupienie, odpowiednie zaklęcie i dużo ćwiczeń.
Fikuś spróbował więc bez chochli.
Machnął rękami.
Skupił się.
Wypowiedział zaklęcie.
I…
zniknęły mu uszy.
Tylko uszy.
Reszta Fikusia nadal siedziała w ławce.
Cała klasa zachichotała.
Po chwili uszy na szczęście wróciły.
Czarodziej Dzwonik wyjaśnił Fikusiowi, że nawet najlepsi czarodzieje nie nauczyli się wszystkiego pierwszego dnia. Im trudniejsze zaklęcie, tym więcej cierpliwości i ćwiczeń potrzeba.
Na koniec zostało najłatwiejsze zaklęcie.
Wyczarowanie kwiatka.
Fikuś nie był zachwycony.
Mgła była straszna.
Znikanie było wspaniałe.
Ale kwiatek?
Jak można przestraszyć człowieka kwiatkiem?
„Buuu! Mleczyk!”?
Czarodziej Dzwonik wyjaśnił jednak, że magia nie służy tylko do straszenia. Można jej używać również po to, żeby sprawić komuś radość.
Wyciągnął dłoń, stuknął w nią trzy razy palcem i po chwili wyrósł na niej maleńki fioletowy kwiatek.
Tym razem prawie wszystkim dzieciom udało się wykonać zaklęcie.
Migotka wyczarowała małą różę.
Leon stokrotkę.
Fikusiowi pojawiło się coś zielonego, co bardziej przypominało pietruszkę niż kwiat.
Ale przynajmniej ładnie pachniało.
Po lekcjach Migotka pobiegła prosto do domu.
Chciała pokazać mamusi, czego się nauczyła.
Skupiła się, stuknęła trzy razy w dłoń i wyczarowała dla niej śliczny kwiatuszek.
Mamusia była zachwycona.
Fikuś tymczasem siedział w swoim pokoju.
Kwiatki wcale go nie interesowały.
Myślał tylko o jednym.
Znikaniu.
Przypomniał sobie, jak czarodziej Dzwonik pojawił się w klasie.
A potem, kończąc lekcję, trzy razy tupnął i zniknął.
Fikuś zaczął się zastanawiać.
Może właśnie tak podróżują prawdziwi czarodzieje?
Gdyby nauczył się tej sztuczki, nigdy więcej nie musiałby chodzić pieszo.
Ani jeździć bububusem!
Postanowił spróbować.
Tupnął trzy razy.
Nic.
Spróbował ponownie.
Nic.
Jeszcze raz.
Nadal siedział w swoim pokoju.
Fikuś próbował tak długo, aż nagle zakręciło mu się w głowie.
PUF!
Pokój zniknął.
Po chwili z ogrodu dobiegł krzyk:
– POMOCY!
Migotka wybiegła przed dom.
Rozejrzała się.
Fikusia nigdzie nie było.
Dopiero po chwili spojrzała w górę.
Na samym czubku czereśni wisiał jej brat.
Koszulka zaczepiła mu się o gałąź, nogi dyndały w powietrzu, a Fikuś wyglądał jak bardzo niezadowolona ozdoba choinkowa.
Migotka zaczęła się śmiać.
Na szczęście tatuś szybko przyniósł drabinę i pomógł Fikusiowi zejść.
Fikuś był trochę zawstydzony.
Chyba rzeczywiście próbował zbyt trudnego zaklęcia.
Migotka przypomniała mu, że powinien na razie ćwiczyć czarowanie kwiatków.
Fikuś postanowił pokazać jej, że przynajmniej to potrafi.
Stuknął trzy razy palcem, skupił się i wyczarował kwiatuszek.
Tylko że kwiatek nie pojawił się tam, gdzie powinien.
Wyrósł…
prosto na nosie Fikusia.
Był to żółty mniszek.
Migotka tak się śmiała, że aż musiała usiąść na schodach.
Fikuś zezował na kwiatek.
Przynajmniej nie musiał się schylać, żeby go powąchać.
Na szczęście tatuś znał zaklęcie odczyniające. Pstryknął palcami i mniszek zniknął.
Od tamtego dnia Fikuś już nie próbował samodzielnie wykonywać zaklęć, których jeszcze nie znał.
Najpierw ćwiczył te łatwe.
Potem trochę trudniejsze.
A dopiero kiedy dobrze je opanował, zabierał się za kolejne.
Zrozumiał bowiem, że nawet w świecie pełnym magii nie wszystko można umieć od razu.
Największe czary zaczynają się od małych rzeczy, cierpliwości i wielu prób.
Chociaż Fikuś nadal uważał, że gdyby udało mu się kiedyś wyczarować Migotce kozie rogi, byłoby to naprawdę wspaniałe zaklęcie.
Ale o tym nie powiedział mamusi.







Napisz kilka słów