Za wysokimi górami i zielonymi dolinami stał piękny zamek z białego kamienia. Mieszkał w nim dobry król oraz jego dwie córki – księżniczki Malwina i Elwira.
Malwina była starsza. Miała długie, kasztanowe włosy i uwielbiała czytać księgi o roślinach, zwierzętach i dalekich krainach. Zanim coś zrobiła, zawsze spokojnie się zastanawiała.
Młodsza Elwira miała jasne, kręcone włosy i błękitne oczy. Kochała śpiew ptaków, leśne spacery i wszystkie zwierzęta – od maleńkich biedronek po szybkie wiewiórki.
Choć bardzo się kochały, często ze sobą rywalizowały.
Która szybciej wbiegnie po zamkowych schodach?
Która piękniej zaśpiewa?
Która lepiej wykona królewskie zadanie?
– Zobaczysz, dziś zbiorę więcej malin od ciebie! – powiedziała pewnego ranka Elwira.
– Nie byłabym tego taka pewna – uśmiechnęła się Malwina.
Tego dnia siostry wzięły wiklinowe koszyki i wyruszyły do lasu. Chciały nazbierać świeżych malin dla pani piekarki, która miała upiec wielki malinowy placek na letnie święto mieszkańców.
Las przywitał je śpiewem ptaków i zapachem sosen. Promienie słońca przedzierały się przez gałęzie, a między krzewami czerwieniły się dojrzałe maliny.
– Kto pierwszy napełni koszyk? – zawołała Elwira i od razu zabrała się do zbierania.
Malwina tylko się uśmiechnęła i również zaczęła zrywać owoce.
Po chwili obie tak bardzo skupiły się na rywalizacji, że niemal przestały zwracać uwagę na wszystko dookoła.
Nagle w leśnej ciszy rozległo się ciche popiskiwanie.
Elwira zatrzymała się.
– Słyszałaś?
Malwina również nastawiła uszu.
– To nie brzmi jak ptak.
Ostrożnie rozchyliły gałązki malin.
Pod krzewem leżał mały zajączek. Jedna z jego łapek była zraniona, a zwierzątko drżało ze strachu.
– Och, biedaczek… – wyszeptała Elwira i uklękła obok niego.
Malwina przypomniała sobie, czego nauczył ją królewski uzdrowiciel.
– Musimy być bardzo delikatne. Nie wolno go przestraszyć.
Elwira bez wahania przesypała swoje maliny do koszyka siostry, a pusty koszyk wyłożyła miękkimi liśćmi i ostrożnie ułożyła w nim zajączka.
W tej chwili żadna z nich nie myślała już o tym, która nazbiera więcej owoców.
Liczyło się tylko jedno – pomóc małemu mieszkańcowi lasu.
Obie księżniczki ruszyły z powrotem do zamku tak szybko, jak tylko pozwalały długie suknie.
Kiedy dotarły na miejsce, król od razu wezwał królewskiego uzdrowiciela.
Starszy lekarz dokładnie obejrzał łapkę zajączka, opatrzył ją i przygotował ziołowy okład.
– Będzie potrzebował kilku dni odpoczynku – powiedział z uśmiechem. – Ale jestem pewien, że szybko wyzdrowieje.
Każdego dnia siostry przynosiły mu świeżą koniczynę, marchewkę i wodę. Czytały mu bajki, śpiewały ciche piosenki i pilnowały, aby niczego mu nie brakowało.
W tym czasie pani piekarka upiekła pachnący malinowy placek z owoców, które dziewczynki zdążyły zebrać wspólnie.
Po kilku dniach zajączek znów zaczął skakać po zamkowym ogrodzie.
Był zdrowy, wesoły i bardzo lubił towarzystwo obu księżniczek.
– Powinniśmy dać mu imię – zaproponowała Elwira.
– Skoro znaleźliśmy go pod krzewem malin, może… Pysio? – powiedziała Malwina.
– To idealne imię! – ucieszyła się młodsza siostra.
Od tamtej pory Pysio często odwiedzał zamek, a księżniczki już znacznie rzadziej się ze sobą ścigały.
Zrozumiały, że kiedy współpracują, mogą zrobić o wiele więcej dobrego niż wtedy, gdy każda chce być najlepsza.
A król, patrząc na swoje córki spacerujące razem z małym zajączkiem po zamkowym ogrodzie, wiedział, że nauczyły się jednej z najważniejszych lekcji.
Bo prawdziwe zwycięstwo nie polega na pokonaniu drugiej osoby.
Największym zwycięstwem jest umieć pomagać i działać razem.






Napisz kilka słów