Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Księżniczki i zajączek Pysio

Za wysokimi górami i zielonymi dolinami stał piękny zamek z białego kamienia. Mieszkał w nim dobry król oraz jego dwie córki – księżniczki Malwina i Elwira.

Malwina była starsza. Miała długie, kasztanowe włosy i uwielbiała czytać księgi o roślinach, zwierzętach i dalekich krainach. Zanim coś zrobiła, zawsze spokojnie się zastanawiała.

Młodsza Elwira miała jasne, kręcone włosy i błękitne oczy. Kochała śpiew ptaków, leśne spacery i wszystkie zwierzęta – od maleńkich biedronek po szybkie wiewiórki.

Choć bardzo się kochały, często ze sobą rywalizowały.

Która szybciej wbiegnie po zamkowych schodach?

Która piękniej zaśpiewa?

Która lepiej wykona królewskie zadanie?

– Zobaczysz, dziś zbiorę więcej malin od ciebie! – powiedziała pewnego ranka Elwira.

– Nie byłabym tego taka pewna – uśmiechnęła się Malwina.

Tego dnia siostry wzięły wiklinowe koszyki i wyruszyły do lasu. Chciały nazbierać świeżych malin dla pani piekarki, która miała upiec wielki malinowy placek na letnie święto mieszkańców.

Las przywitał je śpiewem ptaków i zapachem sosen. Promienie słońca przedzierały się przez gałęzie, a między krzewami czerwieniły się dojrzałe maliny.

– Kto pierwszy napełni koszyk? – zawołała Elwira i od razu zabrała się do zbierania.

Malwina tylko się uśmiechnęła i również zaczęła zrywać owoce.

Po chwili obie tak bardzo skupiły się na rywalizacji, że niemal przestały zwracać uwagę na wszystko dookoła.

Nagle w leśnej ciszy rozległo się ciche popiskiwanie.

Elwira zatrzymała się.

– Słyszałaś?

Malwina również nastawiła uszu.

– To nie brzmi jak ptak.

Ostrożnie rozchyliły gałązki malin.

Pod krzewem leżał mały zajączek. Jedna z jego łapek była zraniona, a zwierzątko drżało ze strachu.

– Och, biedaczek… – wyszeptała Elwira i uklękła obok niego.

Malwina przypomniała sobie, czego nauczył ją królewski uzdrowiciel.

– Musimy być bardzo delikatne. Nie wolno go przestraszyć.

Elwira bez wahania przesypała swoje maliny do koszyka siostry, a pusty koszyk wyłożyła miękkimi liśćmi i ostrożnie ułożyła w nim zajączka.

W tej chwili żadna z nich nie myślała już o tym, która nazbiera więcej owoców.

Liczyło się tylko jedno – pomóc małemu mieszkańcowi lasu.

Obie księżniczki ruszyły z powrotem do zamku tak szybko, jak tylko pozwalały długie suknie.

Kiedy dotarły na miejsce, król od razu wezwał królewskiego uzdrowiciela.

Starszy lekarz dokładnie obejrzał łapkę zajączka, opatrzył ją i przygotował ziołowy okład.

– Będzie potrzebował kilku dni odpoczynku – powiedział z uśmiechem. – Ale jestem pewien, że szybko wyzdrowieje.

Każdego dnia siostry przynosiły mu świeżą koniczynę, marchewkę i wodę. Czytały mu bajki, śpiewały ciche piosenki i pilnowały, aby niczego mu nie brakowało.

W tym czasie pani piekarka upiekła pachnący malinowy placek z owoców, które dziewczynki zdążyły zebrać wspólnie.

Po kilku dniach zajączek znów zaczął skakać po zamkowym ogrodzie.

Był zdrowy, wesoły i bardzo lubił towarzystwo obu księżniczek.

– Powinniśmy dać mu imię – zaproponowała Elwira.

– Skoro znaleźliśmy go pod krzewem malin, może… Pysio? – powiedziała Malwina.

– To idealne imię! – ucieszyła się młodsza siostra.

Od tamtej pory Pysio często odwiedzał zamek, a księżniczki już znacznie rzadziej się ze sobą ścigały.

Zrozumiały, że kiedy współpracują, mogą zrobić o wiele więcej dobrego niż wtedy, gdy każda chce być najlepsza.

A król, patrząc na swoje córki spacerujące razem z małym zajączkiem po zamkowym ogrodzie, wiedział, że nauczyły się jednej z najważniejszych lekcji.

Bo prawdziwe zwycięstwo nie polega na pokonaniu drugiej osoby.

Największym zwycięstwem jest umieć pomagać i działać razem.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.