Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Noworoczne życzenie Henryka

Był Sylwester, a mały Henryk od samego rana nie mógł usiedzieć w miejscu.

W domu trwały wielkie przygotowania do powitania Nowego Roku.

Razem z tatą wieszali kolorowe lampki.

Mama dmuchała balony.

A na ścianie zawisł ogromny napis:

„Szczęśliwego Nowego Roku!”

Henryk pomagał jak mógł.

No… przynajmniej przez pięć minut.

Potem bardziej przeszkadzał niż pomagał.

— Henryku, podaj taśmę! — poprosił tata.

— Już!

Chłopiec pobiegł.

Po drodze zauważył klocki.

Potem samochodzik.

Potem ciasteczko.

I po dziesięciu minutach wrócił bez taśmy.

Za to z klockiem, samochodzikiem i okruszkami na bluzce.

— Zapomniałem… — przyznał.

Tata tylko się roześmiał.

Wieczorem mama mieszała pachnący kapuśniak.

— W tym roku życzę sobie czegoś wyjątkowego — powiedziała tajemniczo.

— Czego? — zapytał tata.

— Nie zdradzę!

— Nawet troszeczkę?

— Nawet odrobinkę!

Henryk aż nastawił uszu.

— To można sobie życzyć różnych rzeczy?

— Oczywiście — odpowiedział tata. — Wiele osób składa noworoczne życzenia.

— I one się spełniają?

— Czasami tak. Ale trzeba im trochę pomóc.

— Jak to?

Tata usiadł obok syna.

— Jeśli ktoś marzy, żeby zostać świetnym piłkarzem, musi trenować.

— A jeśli chce mieć dobre oceny?

— Musi się uczyć.

— A jeśli chce zostać astronautą?

— To też musi się dużo nauczyć.

Henryk pokiwał głową.

— Czyli życzenia nie lubią leniuchować?

— Właśnie tak — uśmiechnął się tata.

— Życzenia najbardziej lubią pracowitych ludzi.

Przez cały dzień Henryk zastanawiał się, czego sobie życzyć.

Myślał o rowerze.

O górach słodyczy.

O własnym tygrysie.

Ale w końcu przypomniał sobie coś ważniejszego.

Hokej.

Uwielbiał grać w hokeja.

Tylko że czasem na treningach bardziej rozmawiał niż trenował.

A czasem bardziej patrzył na sufit niż na krążek.

Wieczorem przyjechali goście.

Były gry.

Był śmiech.

Były przekąski.

A dziadek pomylił pilot od telewizora z telefonem i przez pięć minut próbował nim zadzwonić do babci.

W końcu nadeszła północ.

Wszyscy wyszli przed dom.

Trzymali w dłoniach zimne ognie.

Niebo było ciemne i pełne gwiazd.

— Dziesięć!

— Dziewięć!

— Osiem!

Liczyli razem.

Henryk zamknął oczy.

— Chcę lepiej grać w hokeja — pomyślał.

— Chcę strzelać gole.

— Chcę, żeby trener był ze mnie dumny.

— I obiecuję, że będę więcej trenował.

— Trzy!

— Dwa!

— Jeden!

— SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU!

Na niebie rozbłysły kolorowe fajerwerki.

Mama przytuliła Henryka.

Tata poklepał go po ramieniu.

Wszyscy byli szczęśliwi.

A potem zaczął się nowy rok.

I wiecie co?

Henryk naprawdę zaczął bardziej się starać.

Na treningach słuchał trenera.

Ćwiczył strzały.

Biegał szybciej.

I coraz lepiej mu szło.

Pewnego dnia trener powiedział:

— Brawo, Henryk! Widzę, ile pracy włożyłeś.

A Henryk uśmiechnął się od ucha do ucha.

Bo zrozumiał coś bardzo ważnego.

Noworoczne życzenia są trochę jak nasiona.

Można je zasadzić w Sylwestra.

Ale potem trzeba o nie dbać każdego dnia.

Wtedy mają szansę wyrosnąć na coś naprawdę wspaniałego.

I pamiętaj — marzenia lubią tych, którzy pomagają im się spełniać.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.