Był Sylwester, a mały Henryk od samego rana nie mógł usiedzieć w miejscu.
W domu trwały wielkie przygotowania do powitania Nowego Roku.
Razem z tatą wieszali kolorowe lampki.
Mama dmuchała balony.
A na ścianie zawisł ogromny napis:
„Szczęśliwego Nowego Roku!”
Henryk pomagał jak mógł.
No… przynajmniej przez pięć minut.
Potem bardziej przeszkadzał niż pomagał.
— Henryku, podaj taśmę! — poprosił tata.
— Już!
Chłopiec pobiegł.
Po drodze zauważył klocki.
Potem samochodzik.
Potem ciasteczko.
I po dziesięciu minutach wrócił bez taśmy.
Za to z klockiem, samochodzikiem i okruszkami na bluzce.
— Zapomniałem… — przyznał.
Tata tylko się roześmiał.
Wieczorem mama mieszała pachnący kapuśniak.
— W tym roku życzę sobie czegoś wyjątkowego — powiedziała tajemniczo.
— Czego? — zapytał tata.
— Nie zdradzę!
— Nawet troszeczkę?
— Nawet odrobinkę!
Henryk aż nastawił uszu.
— To można sobie życzyć różnych rzeczy?
— Oczywiście — odpowiedział tata. — Wiele osób składa noworoczne życzenia.
— I one się spełniają?
— Czasami tak. Ale trzeba im trochę pomóc.
— Jak to?
Tata usiadł obok syna.
— Jeśli ktoś marzy, żeby zostać świetnym piłkarzem, musi trenować.
— A jeśli chce mieć dobre oceny?
— Musi się uczyć.
— A jeśli chce zostać astronautą?
— To też musi się dużo nauczyć.
Henryk pokiwał głową.
— Czyli życzenia nie lubią leniuchować?
— Właśnie tak — uśmiechnął się tata.
— Życzenia najbardziej lubią pracowitych ludzi.
Przez cały dzień Henryk zastanawiał się, czego sobie życzyć.
Myślał o rowerze.
O górach słodyczy.
O własnym tygrysie.
Ale w końcu przypomniał sobie coś ważniejszego.
Hokej.
Uwielbiał grać w hokeja.
Tylko że czasem na treningach bardziej rozmawiał niż trenował.
A czasem bardziej patrzył na sufit niż na krążek.
Wieczorem przyjechali goście.
Były gry.
Był śmiech.
Były przekąski.
A dziadek pomylił pilot od telewizora z telefonem i przez pięć minut próbował nim zadzwonić do babci.
W końcu nadeszła północ.
Wszyscy wyszli przed dom.
Trzymali w dłoniach zimne ognie.
Niebo było ciemne i pełne gwiazd.
— Dziesięć!
— Dziewięć!
— Osiem!
Liczyli razem.
Henryk zamknął oczy.
— Chcę lepiej grać w hokeja — pomyślał.
— Chcę strzelać gole.
— Chcę, żeby trener był ze mnie dumny.
— I obiecuję, że będę więcej trenował.
— Trzy!
— Dwa!
— Jeden!
— SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU!
Na niebie rozbłysły kolorowe fajerwerki.
Mama przytuliła Henryka.
Tata poklepał go po ramieniu.
Wszyscy byli szczęśliwi.
A potem zaczął się nowy rok.
I wiecie co?
Henryk naprawdę zaczął bardziej się starać.
Na treningach słuchał trenera.
Ćwiczył strzały.
Biegał szybciej.
I coraz lepiej mu szło.
Pewnego dnia trener powiedział:
— Brawo, Henryk! Widzę, ile pracy włożyłeś.
A Henryk uśmiechnął się od ucha do ucha.
Bo zrozumiał coś bardzo ważnego.
Noworoczne życzenia są trochę jak nasiona.
Można je zasadzić w Sylwestra.
Ale potem trzeba o nie dbać każdego dnia.
Wtedy mają szansę wyrosnąć na coś naprawdę wspaniałego.
I pamiętaj — marzenia lubią tych, którzy pomagają im się spełniać.






Napisz kilka słów