Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Pan Bałwan

Była chłodna, zimowa sobota. Miasto otulał biały, puszysty śnieg, a zza okien domów wyglądały błyszczące, udekorowane choinki. Dzieci śmiały się, jeżdżąc na sankach i budując śnieżne zamki.

Tomek i jego siostrzyczka Klara wybiegli na podwórko, opatuleni po same uszy. Śnieg skrzył się w słońcu jak miliony maleńkich kryształków.

— Ulepmy bałwana! — zawołał Tomek.

Klara od razu się zgodziła. Postanowili zbudować największego bałwana, jakiego tylko potrafią.

— Mogę się do was przyłączyć? — zapytał tata z tarasu.

Dzieci pokiwały radośnie głowami. Z tatą na pewno pójdzie szybciej!

Zabrali się do pracy. Tomek pokazał siostrzyczce, jak formować kulę i toczyć ją po śniegu. Kula rosła i rosła, a oczy dzieci robiły się coraz większe ze zdziwienia.

— Ale ogromna! — zaśmiał się tata. — Świetnie sobie radzicie!

Wspólnie zrobili drugą kulę i tata ostrożnie położył ją na pierwszej.

— Teraz moja kolej! — zawołała Klara.

Z wielką starannością zrobiła trzecią, najmniejszą kulę. Dokładnie tak, jak pokazał jej brat.

— Brawo! — pochwalił ją Tomek.

Przed nimi stał już ogromny bałwan — większy nawet od taty.

— Teraz oczy, nos i usta! — zdecydował tata.

Dzieci pobiegły po kamyki, a Klara zakradła się do kuchni i… po cichutku zabrała mamie marchewkę.

Wkrótce bałwan miał już oczy, guziki i szeroki uśmiech. Tata podniósł Klarę, a ona wbiła mu marchewkowy nos.

— Jeszcze ręce! — przypomniał sobie Tomek i przyniósł patyki.

— A nie będzie mu zimno? — zapytała Klara.

Tata uśmiechnął się i zdjął swój czerwony szalik, owijając nim szyję bałwana.

— Teraz na pewno nie zmarznie.

W tym momencie na podwórko wyszła mama.

— A ja się zastanawiałam, gdzie zniknęła marchewka! — zaśmiała się.

Spojrzała na bałwana i uśmiechnęła się szeroko.

— Wygląda wspaniale! Brakuje tylko jednego…

Po chwili wróciła z domu ze starym garnkiem i postawiła go bałwanowi na głowie.

— Teraz jest idealny!

— To najlepszy dzień na świecie! — krzyknęła Klara, przytulając mamę.

Wszyscy patrzyli na swoje dzieło z dumą.

I wtedy… coś się poruszyło.

Szalik delikatnie zatańczył na wietrze, a kamyki tworzące uśmiech jakby lekko się uniosły.

— Widzieliście to? — szepnął Tomek.

Rodzice uśmiechnęli się tylko tajemniczo.

— Myślę, że pan bałwan jest szczęśliwy — powiedział tata. — Bo powstał z naszej wspólnej pracy.

Wieczorem dzieci siedziały już w domu, pijąc gorącą czekoladę przy migoczącej choince. Przez okno spoglądały na swojego bałwana, który stał dumnie w ogrodzie jak zimowy strażnik.

A może… naprawdę się uśmiechał?

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.