Pewnej letniej nocy na niebie świeciła mała gwiazdeczka o imieniu Iskra. Była najmniejsza ze wszystkich, ale świeciła najjaśniej – jak mały diament na granatowym niebie.
Aż pewnej nocy stało się coś niespodziewanego.
Iskra spadła z nieba.
Wylądowała w środku lasu. Otrzepała swoje spiczaste nóżki i spojrzała smutno w górę. Gwiazdy świeciły wysoko, ale przez gęste drzewa nie mogły jej dostrzec.
Iskra świeciła tak mocno, że w lesie zrobiło się jasno jak w dzień. Zwierzątka wychylały głowy ze swoich kryjówek.
– Dlaczego w nocy jest jasno? – szeptały przestraszone.
Nikt jednak nie miał odwagi podejść do dziwnego, świecącego kształtu.
Nikt… oprócz małej sarenki.
– Cześć, jestem Mela – powiedziała nieśmiało.
– Nie boisz się mnie? – zapytała smutno Iskra.
– Nie. Wyglądasz trochę dziwnie… ale nie groźnie – uśmiechnęła się sarna.
Iskra opowiedziała jej, że spadła z nieba i nie wie, jak wrócić.
– Pomogę ci – obiecała Mela.
Sarenka zaprowadziła Iskrę do najmądrzejszego zwierzęcia w lesie – sowy Zofii.
– Jeśli chcesz, by gwiazdy cię zobaczyły – zahukała sowa – musisz znaleźć najwyższe drzewo w lesie.
I tak wyruszyły. Dołączył do nich zajączek Chrupek. Po długiej wędrówce znaleźli najwyższe drzewo.
Chrupek wspiął się pierwszy. Iskra chwiała się trochę, bo nie umiała chodzić po ziemi ani wspinać się jak zwierzątka, ale dzielnie podążała za nim.
Gdy dotarła na sam szczyt, zawołała do nieba.
– Przyjaciele! Jestem tutaj!
I wtedy stało się coś pięknego.
Gwiazdy dostrzegły jej blask. Zabłysły mocniej i zesłały srebrną smugę światła. Delikatnie uniosła Iskrę w górę.
– Dziękuję wam – powiedziała do Meli i Chrupka. – Nigdy was nie zapomnę.
Wróciła na niebo i od tamtej pory świeciła jeszcze jaśniej niż wcześniej.
A każdej nocy, gdy spojrzycie w górę, zobaczycie jedną gwiazdę, która mruga trochę mocniej niż inne.
To Iskra.
Wysyła świetliste pozdrowienia swoim przyjaciołom z lasu.
Bo prawdziwa przyjaźń łączy nawet niebo i ziemię








Napisz kilka słów