Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Pola i dziewczynka w czerwonej sukience

Był piękny, słoneczny dzień. Wiosna zbliżała się powoli, ale pewnie – jakby delikatnie pukała do drzwi zimy i mówiła: „Już czas”. Na farmie wszystko budziło się do życia. Trawa robiła się coraz bardziej zielona, drzewa wypuszczały młode listki, a powietrze pachniało świeżą ziemią i kwiatami.

Na tej farmie, otoczonej szerokimi łąkami, mieszkało wiele zwierząt – krowy, owce, kury, kaczki, a nawet kilka koni. Wśród nich żyła mała koziczka o imieniu Pola.

Pola miała miękką, jasną sierść i ciekawskie oczka. Uwielbiała czuć ciepłe słońce na grzbiecie i skubać świeżą trawkę. Często podskakiwała radośnie, jakby tańczyła z wiatrem.

Ale była jedna rzecz, która sprawiała, że jej serduszko zaczynało bić szybciej.

Bała się ludzi.

Chociaż gospodarze byli dobrzy i troskliwi, Pola nie mogła się do nich przekonać. Byli inni niż zwierzęta – nie mieli sierści, chodzili tylko na dwóch nogach, a z ich ust wydobywały się dziwne, niezrozumiałe dźwięki.

– Polu – mówiła mama koza spokojnym głosem – ludzie na tej farmie są życzliwi. Karmią nas, dbają o nas. Nie musisz się ich bać.

Ale Pola tylko tuliła się do mamy i zerkała niepewnie w stronę domu gospodarzy.
Dziewczynka z warkoczykami

Pewnego dnia Pola spacerowała po łące, gdy nagle usłyszała kroki. Serce podskoczyło jej do gardła. Szybko pobiegła i schowała się za małym krzaczkiem.

To była dziewczynka.

Miała dwa warkoczyki przewiązane kolorowymi wstążkami, czerwoną sukienkę i niebieskie kalosze. Uśmiechała się szeroko i szła prosto w stronę Poli.

To była Milena, córka gospodarza.

Dziewczynka zatrzymała się kilka kroków od krzaczka.

– Cześć, Pola – powiedziała cicho i łagodnie. – Jestem twoją przyjaciółką. Nie musisz się mnie bać.

Pola wyjrzała tylko jednym oczkiem. Dziewczynka nie wyglądała groźnie. Ale była… inna.

Pola nie wyszła.

Milena westchnęła lekko, ale się nie zmartwiła.

– Przyjdę jutro – szepnęła i odeszła.
Małe kroki

Następnego dnia Milena znów przyszła. Tym razem w ręku trzymała coś czerwonego.

Jabłuszko.

Pola uwielbiała jabłka.

Dziewczynka uklękła i położyła kawałek owocu na trawie.

– Dla ciebie – powiedziała miękko.

Pola długo się wahała. Zrobiła mały krok. Potem drugi. Potem jeszcze jeden. Serce biło jej szybko, ale zapach jabłka był kuszący.

W końcu podeszła i ugryzła.

Było pyszne.

Milena roześmiała się cicho, a jej śmiech zabrzmiał jak dzwoneczek.

– Widzisz? – powiedziała radośnie.

Ostrożnie wyciągnęła rękę i delikatnie pogłaskała Polę po grzbiecie.

Pola zadrżała. To było nowe uczucie. Nie bolało. Nie było straszne. A jednak było dziwne.

Przestraszona pobiegła z powrotem do stodoły.
Cierpliwość

Ale Milena się nie poddała.

Codziennie przychodziła z małym przysmakiem – marchewką, świeżą trawą, kawałkiem jabłka. Nie podchodziła za blisko. Siadała na trawie i mówiła spokojnie:

– Opowiem ci coś, dobrze? Dziś pomagałam tacie w ogrodzie…

Pola słuchała. Z daleka. Z czasem podchodziła bliżej. Czasem nawet zostawała dłużej przy dziewczynce.

Mama koza patrzyła na to wszystko z boku.

– Widzisz? – powiedziała pewnego dnia. – Nie każdy, kto jest inny, jest groźny.

Pola zaczęła to rozumieć.
Najważniejszy poranek

Pewnego wczesnego ranka słońce wschodziło powoli nad farmą. Rosa błyszczała na trawie jak małe diamenty.

Milena znów przyszła na łąkę.

Pola spojrzała na mamę.

Mama skinęła głową.

I wtedy stało się coś niezwykłego.

Pola sama ruszyła w stronę dziewczynki.

Nie powoli. Nie nieśmiało.

Pobiegła.

Milena aż zamarła ze wzruszenia.

– Więc w końcu mi uwierzyłaś… – wyszeptała, a w jej oczach pojawiły się łzy.

Pogłaskała Polę delikatnie. Tym razem koziczka nie uciekła. Stała spokojnie, czując ciepło dłoni.

A potem chrupnęła marchewkę.
Przyjaźń

Od tego dnia Pola już nie bała się Mileny. Spacerowały razem po farmie. Pola pozwalała się głaskać, a nawet czasem podskakiwała radośnie wokół dziewczynki.

Powoli zaczęła też oswajać się z innymi ludźmi – najpierw z mamą Mileny, potem z gospodarzem. Wciąż była ostrożna, ale już nie uciekała.

Zrozumiała coś bardzo ważnego.

To, że ktoś wygląda inaczej, mówi inaczej i chodzi na dwóch nogach… nie znaczy, że jest straszny.

Czasem wystarczy cierpliwość, dobre serce i mały kawałek jabłka, by zbudować most między dwoma światami.

A Pola?
Już nigdy nie patrzyła na ludzi z takim strachem jak dawniej.

Bo najpiękniejsza przyjaźń rodzi się wtedy, gdy ktoś daje nam czas, by mu zaufać

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.