Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Przyszedł Mikołaj

Była noc. Cicha, zimowa noc, taka, w której nawet dźwięki brzmią ciszej. Z nieba spadały na ziemię kłęby białego śniegu – lekkie jak piórka, miękkie jak puch. Opadały powoli, jeden na drugi, aż cała ziemia przykryła się grubą, białą kołdrą. Kołdra rosła i rosła, jakby ktoś ją delikatnie dosypywał bez końca.

Spod śniegu wyglądały drzewa – ich gałęzie uginały się pod ciężarem białych czapek. Domy były otulone światłem. W oknach migotały lampki, a na parapetach stały choinki, każda trochę inna, ale wszystkie piękne. Na dachach połyskiwały świąteczne ozdoby, jakby gwiazdy zeszły z nieba, by zamieszkać w miasteczku.

To był wyjątkowy wieczór. Dzień przed Mikołajem.

Wszyscy wiedzieli, kim jest Mikołaj. Ma wielką, białą brodę, czerwony strój i worek pełen niespodzianek. Co roku odwiedza dzieci – te grzeczne obdarowuje słodyczami, a te mniej grzeczne… cóż, czasem zostawia im węgiel. Ale nie po to, by było smutno. Węgiel jest po to, by przypominał, że zawsze można się poprawić. Bo Mikołaj wszystko widzi. I wszystko pamięta.

Dlatego tego wieczoru każde dziecko czyściło swoje buciki najlepiej, jak potrafiło. Myło je, polerowało, suszyło i stawiało w oknie albo na parapecie – dokładnie tam, gdzie Mikołaj na pewno zajrzy.

Zosia siedziała na małym stołeczku w przedpokoju i czyściła swoje kozaczki. Były całe w błocie, mokre od śniegu i wyglądały, jakby przeżyły wielką przygodę.

– Mamo – zapytała w końcu, marszcząc nosek – dlaczego właściwie musimy stawiać czyste buciki w oknie?

Mamusia uśmiechnęła się ciepło, patrząc na córkę.
– Gdy buciki są czyste, Mikołaj widzi, że dziecko się postarało. Wtedy zagląda do swojej listy i sprawdza, czy przez cały rok było grzeczne. A jeśli było – wrzuca do bucika słodycze.

Zosia zamyśliła się. Czy była grzeczna? Starała się. Sprzątała zabawki, odrabiała lekcje, pomagała mamie. Ale była jeszcze Ewa.

Zosia zerknęła w stronę pokoju siostry.
– A co z Ewą? – zapytała cicho. – Ona ma już buciki na parapecie… ale często nie słucha. Nie sprząta zabawek, nie chce odrabiać zadań. Ona nie dostanie słodyczy?

Ewa wszystko słyszała. Stała w drzwiach i nasłuchiwała z bijącym sercem.

– Ja chcę słodycze! – zawołała nagle i przybiegła do przedpokoju.

Bez słowa chwyciła szczotkę i zaczęła czyścić swoje buty jeszcze dokładniej. Potem pobiegła do pokoju i zaczęła sprzątać. Zbierała klocki, misie, lalki – nawet zabawki Zosi ustawiła równo na półce.

Mamusia spojrzała na nią łagodnie.
– Wiesz, Ewo… wujek Mikołaj wszystko widzi. Może jeśli bardzo się postarasz i trochę go poprosisz, to coś ci przyniesie.

Zosia aż klasnęła w dłonie.
– Musimy Ewy pomóc! – powiedziała zdecydowanie. – Jak przekonamy Mikołaja, żeby Ewy jednak coś przyniósł?

Mamusia usiadła z dziewczynkami na dywanie.
– Nauczę was wierszyka – powiedziała. – Może wasze głosy zmiękczą serce Mikołaja.

Dziewczynki usiadły przed czystymi bucikami, złapały się za ręce i zaczęły recytować głośno, śpiewnie, z całego serca:

„Przed oknem, za oknem stoi Mikołaj,
Powiedz nam, Mikołaju, co w tym worku masz?
A ja mam w tym wooooorku same dobbbbroci,
Cukierki i słodycze – dla grzecznych dzieci!”

Ich głosy niosły się po ulicy, mieszały się ze śniegiem i ciszą nocy. A gdzieś bardzo daleko… ktoś się uśmiechnął pod białą brodą.

Nadszedł poranek.

Zosia obudziła się pierwsza. Serce biło jej szybciej niż zwykle. Wyskoczyła z łóżka i pobiegła do salonu. Buciki stały dokładnie tam, gdzie wczoraj.

I nie uwierzycie… były pełne!

Nie tylko jej. Także buciki Ewy. A nawet rodziców.

– Już przyszedł! – zawołała radośnie.

Ewa podbiegła niecierpliwie i zajrzała do swojego kozaczka. Były tam słodycze. Niewiele, ale były. I… mały kawałek węgla.

Ewa spojrzała na niego poważnie. Wiedziała już, co to znaczy.

Zosia bez słowa podzieliła się swoimi słodyczami z siostrą. Ewa przytuliła ją mocno.

– Obiecuję – szepnęła – że będę się starać.

I tak postanowiły, że zawsze będą sobie pomagać. Bo rodzeństwo musi trzymać się razem. A może… to właśnie ich siostrzana miłość najbardziej spodobała się Mikołajowi.

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.