Była sobie dziewczynka o imieniu Sabinka. Była miła, czysta i zawsze ładnie ubrana. Tylko jedna rzecz sprawiała kłopot – Sabinka wszystkim pokazywała język.
Na pewno wiecie, że czasem dzieci tak robią dla żartu. Ale Sabinka robiła to ciągle – w szkole, w sklepie, a nawet u lekarza. Zamiast „dzień dobry” – język. Zamiast „dziękuję” – język.
Mamusia z Tatusiem tłumaczyli jej, że tak nie wypada, ale ona i tak wystawiała język dalej. W końcu zaprosili do domu Pana Doktora Jęzorka – specjalistę od języków.
Pan Doktor miał ogromny uśmiech i powiedział:
– Witaj, Sabinko! Pokaż swój język.
Dziewczynka ucieszyła się i wystawiła język jak zawsze.
– Aha! – powiedział Doktor. – Twój język jest naprawdę bardzo silny. Ale czy wiesz, że język służy też do ważniejszych rzeczy niż wygłupy?
– Do czego? – zdziwiła się Sabinka.
– Dzięki językowi możesz mówić, śpiewać, opowiadać bajki, a nawet smakować lody. Gdybyś ciągle nim tylko straszyła innych, nikt nie chciałby słuchać twoich piosenek ani bawić się z tobą w teatrzyk.
Sabinka zaczęła się zastanawiać. Bardzo lubiła śpiewać i opowiadać wierszyki. A co, jeśli naprawdę nikt nie będzie chciał jej słuchać?
– Chcesz, żebym zdradził ci tajemnicę? – spytał Pan Doktor.
– Tak! – odpowiedziała Sabinka.
– Język jest jak skarb. Im mądrzej go używasz, tym więcej radości przynosisz innym.
Od tego dnia Sabinka starała się używać języka do śpiewania, opowiadania i mówienia miłych słów. Czasem, kiedy miała ochotę na psikus, robiła głupią minkę przed lustrem – ale tylko w domu i dla zabawy.
Mamusia i Tatuś bardzo się cieszyli, a koledzy w szkole polubili nową, wesołą Sabinkę, która potrafiła pięknie opowiadać bajki.
I pamiętajcie, kochane dzieci: język to wielki skarb. Można nim powiedzieć „proszę” i „dziękuję”, można nim śpiewać i chwalić innych. Ale nie wolno go używać, by komuś dokuczać.







Napisz kilka słów