Fafik był małym, wesołym pieskiem, którego wszyscy w domu bardzo kochali.
Mama głaskała go za uszami.
Tata rzucał mu piłeczki.
A Daniel bawił się z nim prawie bez przerwy.
A Fafik najbardziej na świecie uwielbiał… właśnie piłeczki.
Nosił je wszędzie w swoim pyszczku.
Kiedy mama myła podłogę — chlup! — piłeczka wpadała do wiadra.
Kiedy tata sprzątał drewno — hop! — piłeczka lądowała w trocinach.
A kiedy Daniel jadł zupę na tarasie…
plusk!
Piłeczka wpadała prosto do talerza.
Fafik robił tak, bo chciał się bawić.
I wtedy wszyscy zaczynali rzucać piłeczki.
A Fafik biegał tam i z powrotem po całym ogrodzie.
Przynosił piłeczki.
Oddawał.
I znów biegł.
Na początku bardzo mu się to podobało.
Ale po kilku dniach…
Fafik zrobił się zmęczony.
Coraz częściej marzył tylko o spokojnej drzemce w cieniu.
Tylko jak powiedzieć ludziom, że chce odpocząć?
Przecież nie umiał mówić.
Pewnego dnia Fafik wziął wszystkie swoje piłeczki…
i schował je.
Bardzo sprytnie.
Zakopał je pod wielką stertą liści w ogrodzie.
Potem położył się na trawie i zasnął.
Rano tata wyszedł na dwór.
— Fafik! Gdzie są piłeczki?
Mama zaczęła szukać pod krzesłami.
Daniel zaglądał do doniczek.
Ale piłeczek nigdzie nie było.
A Fafik?
Spał sobie smacznie i nawet nie otworzył jednego oczka.
— Chyba zginęły… — westchnął Daniel.
Po południu poszli więc do sklepu i kupili nowe piłeczki.
Fafik aż usiadł ze zdumienia.
— Hauuu… — westchnął smutno.
Przecież on chciał tylko troszkę odpocząć!
Ale następnego dnia…
nowe piłeczki też zniknęły.
Wieczorem mama grabiła liście i nagle…
turla!
Spod liści wypadła jedna piłeczka.
Potem druga.
I trzecia.
A zaraz obok leżały także te nowe.
— A więc to ty je schowałeś! — roześmiała się mama.
Fafik spojrzał na nią niewinnymi oczkami.
Mama pogłaskała go po głowie.
— Rozumiem, piesku. Ty też czasem potrzebujesz odpoczynku.
I zostawiła piłeczki pod liśćmi.
Przez kilka dni nikt Fafika nie męczył zabawą.
Mógł spać, przeciągać się i leniuchować.
A potem pewnego ranka…
Fafik sam przyniósł piłeczkę Danielowi.
I merdając ogonkiem, spojrzał na niego radośnie.
Bo teraz był już wypoczęty.
I znowu miał ochotę na zabawę
Nawet najbardziej wesoły piesek czasem potrzebuje chwili odpoczynku






Napisz kilka słów