Znajdź bajkę
Bajki do słuchaniaWybierz nagranie na dobranoc →

Ciemne tło i ciepły tekst do czytania przy zgaszonym świetle. Ekran nie wygaśnie, dopóki czytasz.

Fafik i znikające piłeczki

Fafik był małym, wesołym pieskiem, którego wszyscy w domu bardzo kochali.

Mama głaskała go za uszami.

Tata rzucał mu piłeczki.

A Daniel bawił się z nim prawie bez przerwy.

A Fafik najbardziej na świecie uwielbiał… właśnie piłeczki.

Nosił je wszędzie w swoim pyszczku.

Kiedy mama myła podłogę — chlup! — piłeczka wpadała do wiadra.

Kiedy tata sprzątał drewno — hop! — piłeczka lądowała w trocinach.

A kiedy Daniel jadł zupę na tarasie…

plusk!

Piłeczka wpadała prosto do talerza.

Fafik robił tak, bo chciał się bawić.

I wtedy wszyscy zaczynali rzucać piłeczki.

A Fafik biegał tam i z powrotem po całym ogrodzie.

Przynosił piłeczki.

Oddawał.

I znów biegł.

Na początku bardzo mu się to podobało.

Ale po kilku dniach…

Fafik zrobił się zmęczony.

Coraz częściej marzył tylko o spokojnej drzemce w cieniu.

Tylko jak powiedzieć ludziom, że chce odpocząć?

Przecież nie umiał mówić.

Pewnego dnia Fafik wziął wszystkie swoje piłeczki…

i schował je.

Bardzo sprytnie.

Zakopał je pod wielką stertą liści w ogrodzie.

Potem położył się na trawie i zasnął.

Rano tata wyszedł na dwór.

— Fafik! Gdzie są piłeczki?

Mama zaczęła szukać pod krzesłami.

Daniel zaglądał do doniczek.

Ale piłeczek nigdzie nie było.

A Fafik?

Spał sobie smacznie i nawet nie otworzył jednego oczka.

— Chyba zginęły… — westchnął Daniel.

Po południu poszli więc do sklepu i kupili nowe piłeczki.

Fafik aż usiadł ze zdumienia.

— Hauuu… — westchnął smutno.

Przecież on chciał tylko troszkę odpocząć!

Ale następnego dnia…

nowe piłeczki też zniknęły.

Wieczorem mama grabiła liście i nagle…

turla!

Spod liści wypadła jedna piłeczka.

Potem druga.

I trzecia.

A zaraz obok leżały także te nowe.

— A więc to ty je schowałeś! — roześmiała się mama.

Fafik spojrzał na nią niewinnymi oczkami.

Mama pogłaskała go po głowie.

— Rozumiem, piesku. Ty też czasem potrzebujesz odpoczynku.

I zostawiła piłeczki pod liśćmi.

Przez kilka dni nikt Fafika nie męczył zabawą.

Mógł spać, przeciągać się i leniuchować.

A potem pewnego ranka…

Fafik sam przyniósł piłeczkę Danielowi.

I merdając ogonkiem, spojrzał na niego radośnie.

Bo teraz był już wypoczęty.

I znowu miał ochotę na zabawę

Nawet najbardziej wesoły piesek czasem potrzebuje chwili odpoczynku

Jak się podobała ta bajka?

Jeszcze nikt nie ocenił tej bajki. Możesz być pierwszy.

Napisz kilka słów

Komentarz pojawi się po zatwierdzeniu. Nie podawaj nazwiska, adresu ani innych danych dziecka.

Koniec bajki. Dobranoc.